Image is not availableNTVW nr. 1 - 2017
previous arrow
next arrow
Slider
Geen komend evenement!

Verschenen casuïstieken Kasia Huisman 2014-2015-2016

Nationaal multidisciplinair congres voor wondprofessionals 2019

NCW postzegel

banner voor nieuwsbrief

Laatst geplaatste artikelen

Zoeken NTVW database

Aanvragen

Uw winkelwagen is leeg

NTVW Database rubrieken

Meest recente publicatie

Producent: Casuïstiek

WONDBEELD:
TIME: gangreen bij diabetische voet (Graad V volgens Wagner classificatie)

Tissue/weefselmanagement:
- Gangreen bij diabetische linker hiel, mediaal en lateraal met paarse verkleuring
- Achillespees en hielbot zichtbaar


Meer...

Goede zorg en ‘restschade’: wie is verantwoordelijk?

Rubriek: Interview/omslagverhalen Toon rubrieken
Aantal maal bekeken: 506

Zekerheid en vertrouwen
Professor dr. Wim Groot, gezondheidseconoom aan de Universiteit van Maastricht, is van mening dat garantie in de zorg net zo vanzelfsprekend zou moeten zijn als in andere takken van ondernemend Nederland het geval is. Groot: ‘In geval van een opname zou het zo moeten zijn dat het ziekenhuis gehouden is om goede zorg te leveren, dusdanig dat er geen extra schade zoals bijvoorbeeld decubitus op zal treden. Gebeurt dat toch, dan zijn de kosten voor eigen rekening van het ziekenhuis. Dat is dan garantie.’ Maar zo ziet de praktijk er niet uit, wat gaat er mis? Groot: ‘ik denk dat er in de zorg een trend is dat men alleen maar iets doet als er betaald wordt. In tegenstelling tot ondernemers buiten de zorg. Die weten dat als je een product wilt verkopen je goede kwaliteit en service moet leveren.’ Ondernemers in de zorg, dat werkt dus nog niet echt, of moeten we zeggen echt niet? We horen steeds meer roep om kwaliteit en vertrouwen, en een goed ondernemersklimaat in de zorg zou die vraag prima kunnen invullen. Garantie geven betekent vertrouwen hebben in de kwaliteit van het product en die kwaliteit ook bewaken. Het geeft de consument vertrouwen, immers als er garantie is dan zal de aanbieder zelf ook in zijn product geloven. En mocht er toch iets misgaan, dat kan de consument zich zeker voelen, want er is garantie. Als dat het gedroomde ondernemerschap is wat marktwerking in de zorg zou moeten doen slagen, dan kunnen we stellen dat het tot op heden niet gelukt is.

Consumentengedrag in de zorg
Hoewel het nog erg lastig blijft om als goed geïnformeerde consument zorg in te kopen, zijn de eerste tekenen van consumentengedrag zichtbaar. Groot: ’consumenten gingen het Ruwaard van Putten ziekenhuis mijden als gevolg van de slechte reputatie van de afdeling cardiologie, dat heeft uiteindelijk tot het faillissement van dit ziekenhuis geleidt. Hetzelfde geld voor ziekenhuis De Sionsberg in Dokkum. Mensen kozen voor andere aanbieders in de omgeving als ze zorg nodig hadden omdat de kwaliteit van De Sionsberg ter discussie stond. Dat leidde in 2014 tot het faillissement van dit ziekenhuis.’

Zorgondernemers
Zorgaanbieders zijn nu zorgondernemers en zijn nog helemaal niet gewend om als ondernemers op te treden en zorgconsumenten goed te informeren, keuzes te bieden en bijvoorbeeld vooraf prijsopgave te doen. Het systeem dwingt hen daar kennelijk nu ook nog niet toe, zo blijkt ook uit een recente uitzending van het televisieprogramma Radar, waar bestuurders Marcel Levi (AMC) en Wouter Bos (VUmc) uitleggen hoe de budgettering en zorginkoop vanuit hun perspectief werkt. Doordat de zorg gewend is aan een cultuur waarin voor alles betaald wordt is de omslag naar een ondernemersklimaat waarbij de kosten voor de baten uit gaan een hele lastige, zo blijkt. Hoewel we inmiddels van veel onderdelen in de zorg ondernemingen hebben gemaakt, stammen de bestuurders vaak nog uit de tijd waarin het semioverheid gebudgetteerde instellingen waren. Ze waren meer uitvoerders en zeker geen ondernemers.

Samenwerking en de rol van financiering
Terug naar econoom Wim Groot, aan hem vragen we wat de rol van ons huidige financiering systeem is bij het al dan niet slagen van multidisciplinaire samenwerking. Hij stelt dat het zeker zo is dat de wijze van financiering sommige samenwerkingen zal belemmeren. Als voorbeeld geeft hij de substitutie van de tweede naar de eerste lijn. Groot: ‘als ziekenhuizen de productie over doen naar de eerste lijn dan willen ze daar natuurlijk iets voor terug hebben. Zorgverzekeraars op hun beurt zullen de eerste lijn niet extra ondersteunen als het niet tot besparing in de ziekenhuizen lijdt.’ Hoe zou de verzekeraar de tweede lijn kunnen compenseren zodat deze meer zorg in de eerste lijn zal laten of naar terug zal verwijzen daar waar dat kan en misschien zelfs wel beter is? Groot: ‘de grote vraag is natuurlijk of de tweede lijn daar überhaupt voor gecompenseerd zou moeten worden. Als ik besluit om niet langer boodschappen te doen bij Albert Heijn maar naar de Jumbo ga, dan gaat Albert Heijn ook niet vragen om compensatie.’ Met ander woorden, productie over doen naar de eerste lijn en daar iets voor terug willen krijgen gaat niet op. Het gaat hier om een wezenlijke structuurverandering en de vraag is wie daar voor verantwoordelijk is of moet zijn.

Zorgverzekeraars en belangen
Meer zorg in de eerste lijn zoals de overheid wil, dichter bij de patiënt en kosten effectiever, zou op dit moment allen door de zorgverzekeraar bewerkstelligd kunnen worden. Kennelijk, zo stelt ook professor Groot, lukt het de verzekeraars niet om die verschuiving te laten plaatsvinden. De belangrijkste oplossing is volgens Groot meer tegenwicht vanuit de zorgverzekeraars naar de ziekenhuizen en specialisten. Op dit moment delven de zorgverzekeraars nog te vaak het onderspit in de onderhandelingen met specialisten en ziekenhuizen, zo stelt hij. Groot: ‘daar zijn verschillende redenen voor. Vaak heeft de zorgaanbieder meer sympathie bij de mensen dan de verzekeraar. Deze is op zijn beurt heel erg bang voor reputatieschade. Zorgverzekeraars zijn daarnaast ook heel erg afhankelijk van ziekenhuizen vanwege de zorgplicht. Mede door fusies van ziekenhuizen is de spreiding dunner en daarmee de macht van de ziekenhuizen groter. ‘

Bedrijfseconomisch versus menselijk
De toon van dit artikel is duidelijk, de zorgstructuur waar we mee worstelen is er een van bedrijfseconomisch gewicht, en die zorgstructuur werkt van geen kanten. Toch praten we hier over zorg, voor mensen. Is het wel verantwoord om een dergelijk belangrijk onderdeel van onze samenleving op deze manier te hervormen, als we zien hoe slecht dat gaat en ten koste van wie? Groot: ‘de gedachte die we aan het begin van dit stelsel hadden dat er veel meer selectieve zorginkoop zou plaatsvinden, daar is veel minder van terecht gekomen dan we hadden verwacht.’

De kracht van de patiënt

We doen het allemaal voor de patiënt, maar bij onderhandelingen rond zorginkoop opereert de zorgverzekeraar doorgaans alleen. Daar is volgens Groot nog wel een winstpunt te behalen. Als zorgverzekeraars veel meer de alliantie met hun achterban zouden aangaan, de patiënten waarvoor ze zorg inkopen, dan zou dat de legitimiteit van de verzekeraar vergroten en daarmee de slagkracht in de onderhandelingen. Een soort evidence based inkopen dus, op basis van de ervaringsdeskundigheid van patiënten zelf. Dit hebben onze mensen nodig dus dit willen we inkopen. Zorgbeoordeling van patiënten wordt tot nu toe niet gebruikt bij de zorginkoop, maar zou daar een goed middel voor kunnen zijn, aldus Wim Groot.

De discussie is niet eenvoudig en moet op vele fronten worden gevoerd. Mede daarom heeft het NTVH professor dr. Wim Groot uitgenodigd als een van de sprekers in het plenaire programma van het Nationaal multidisciplinair congres voor wondprofessionals dat dit jaar op 11 oktober plaats vindt in het Cinemec Theater in Ede. Het centrale thema Multidisciplinair samenwerken wordt dit jaar beleidsmatig en financieel benaderd in het plenaire zaalprogramma, en vakinhoudelijk vorm gegeven in de verschillende casusbesprekingen in het middagprogramma. Het ideale moment om op alle fronten mee te praten en uw stem te laten horen. Net als bij zorgfinanciering zijn ook binnen een goede structurering van wondzorg niet alleen spelers op het hoogste niveau zoals verzekeraars, zorgaanbieders en overheid nodig. Er moet nog heel veel gebeuren, we moeten het met elkaar doen!

Neem contact op over dit publicatie
AddThis Social Bookmark Button