Geen komend evenement!

banner voor nieuwsbrief

NTVW Blog - Welkom


Verschenen Blogs

Redactie NTVW

4 minutes reading time (872 words)

Collectiviteit in gevaar, ondanks al onze welvaart?

collectiviteit

Kritisch spreken over een onderwerp waar een groot gedeelte van de mensen laaiend enthousiast over is, kan riskant zijn. De kans is groot dat velen mij dit niet in dank afnemen. Toch wil ik de andere kant van de actualiteit belichten, want die is er ook in mijn ogen.

Ik heb het over de 200 km van Maarten van der Weijden, de Elfstedentocht tegen kanker, die hij zwemmend ging afleggen en waarmee hij geld inzamelde voor onderzoek naar kanker. U kunt nog steeds doneren…(www.elfstedentocht.nl)

Dit is zonder twijfel een buitengewone prestatie en ik ben niet tegen dat iemand zich inzet voor een goed doel. Er is veel geld nodig voor onderzoek naar kanker.

Wat ik mij afvraag is waarom het nodig is. Waarom Nederlanders schijnbaar een hype nodig hebben om in te zien dat er geld opgebracht moet worden voor onderzoek om dit soort ernstige ziekten te leren begrijpen en te kunnen voorkomen. Zodat iedereen massaal kan doneren.

En wat is dan het criterium voor zo’n actie? Kanker is vreselijk, maar heel veel andere, minder bekende en minder voorkomende, aandoeningen toch zeker ook?  Verdienen die geen bovenmenselijke prestatie van deze of gene om geld voor onderzoek te verzamelen?

We fietsen met z’n allen bergen op, duiken massaal het water in, zitten dagen in glazen huizen. En nu gaan ook nog bijzondere Nederlanders bovenmenselijk prestaties leveren, om geld in te zamelen voor ziekten waar ze zelf aan hebben geleden.
De media speelt daar heerlijk op in om die bovenmenselijk presentatie in schrift en beeld te brengen. Dat doet het goed! Emotie tv. Ze brengen uitgebreid nieuws, dag en nacht! Zo zag ik een dizzy Maarten die geen woord meer kon uitbrengen en werden zijn handen en voeten wit en gerimpeld getoond aan het Nederlandse volk dat massaal heeft gekeken om een zwemmer langs te zien komen, opgezweept door coaches en zijn vrouw. Ook heb ik eens lang moeten zwemmen maar niemand had belangstelling voor mijn rimpels in mijn handen en voeten, wat vrij normaal is als je zolang in het water bivakkeert.

Maar waar gaat dit naar toe? Want we hebben nog veel meer patiënten met uiteenlopende aandoeningen die schreeuwen om aandacht en graag geld willen zien. Bijvoorbeeld mensen die aan een nierdialyseapparaat zitten, hart en vaatziekten, spierziekten en zo kan ik een tijdje doorgaan. Op de site van het UMC vind je er met gemak meer dan 100. Is er iemand die 50 km onder water kan zwemmen of achterstevoren de Tour de France kan fietsen? Die kan direct beginnen.

Met ons allen en de overheid hebben we afgesproken dat collectiviteit in de gezondheidzorg van groot belang is. Dat is de reden dat we verplicht een zorgverzekering moeten nemen en ervoor betalen. Voor iedereen moet de mogelijkheid zijn om behandeld te worden voor welke ziekte dan ook. Dat is pas ‘collectiviteit’. Daar hoort ook wetenschappelijk onderzoek bij. Als iedereen nu zelf het initiatief neemt omdat een ziekte in de eigen familie voorkomt wordt de ene ziekte voorgetrokken boven de andere. En dat vind ik een slechte ontwikkeling.

Zo zet ik mij al meer al bijna 14 jaar in voor de complexe wondzorg. Een vast gegeven is de ellende die deze mensen door maken. Hun verdriet, pijnen, amputaties en overlijden hebben gezorgd dat ik een passie heb voor wondzorg. Ik zie elke dag wat die mensen moeten doorstaan. Op zichzelf al een bovenmenselijke prestatie. En ik gun dat niemand.
Ik probeer al jaren aandacht te krijgen bij bekende Nederlanders, kranten en omroepen. Verder als Jan Slagter van omroep Max op ons jaarlijkse wondcongres ben ik helaas niet gekomen, en dat ging ook nog gepaard met een donatie van onze kant aan zijn goede doelen. Helaas, wondzorg is geen aansprekend onderwerp, als kanker, hart, of spierziektes. Daarbij komt het meer voor bij oudere mensen en die zijn toch een beetje aan het einde van hun leven.
Onlangs werd mij nog uitgelegd dat het niet past in een gezellig programma want het zijn wel hele vieze wonden en daar zit niet iedereen op te wachten.
Ben zelf geen bekende Nederlander, kan nog geen 100 meter zwemmen of de hoogste Pyreneeën kan beklimmen dus een prestatie van zo’n formaat kan ik wel vergeten.

Even een laatste opmerking, voordat iemand anders het opmerkt. Ik heb ook mijn moeder, mijn vader en mijn jongste broer verloren aan kanker en ook mijn eerste vrouw, waar ik 9 jaar voor heb gezorgd. Ik weet als geen ander wat er met je gebeurt en hoe belangrijk aandacht en geld voor kankeronderzoek zijn. Dus daar ligt het niet aan. Maar ik ben ervan overtuigd dat een welvarende beschaving als die van ons collectiviteit en aandacht voor iedere ziekte moet kunnen opbrengen. En de overheid heeft daar een verantwoordelijkheid in. Geld geven is ook geen probleem, kan zonder prestatie want er zijn voldoende organisaties die zich inzetten voor ernstige ziektes. Alleen ja, het is dan wel anoniem.

Ik ga ondertussen met ons vaste en fanatieke team van wondfanaten aan de slag om op 11 oktober weer een mooi wondcongres neer te zetten in het Pathé theater in Ede.  Misschien komt er nog een bekende Nederlander of iemand van de overheid langs, je weet maar nooit…

Ton Lassing
Coördinator: Nationaal multidisciplinair congres voor wondprofessionals
www.congreswondzorg.nl

Ruben Mersch
 

Reacties

Nog geen reactie
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
woensdag 23 januari 2019
Indien u zich wenst te registreren vul dan alle velden in. Indien u niet wilt registeren is naam voldoende.

Captcha afbeelding