Weergaven: 7
Over het algemeen ben ik een positief denkend mens en zet ik mijn tanden in het verbeteren van de (wond)zorg. Maar ik merk toch dat ik steeds meer moeite heb met alles wat ik zie bij cliënten. Er gaat in mijn optiek zoveel mis en ik zie echt mensonterende situaties. Situaties die in mijn optiek niet nodig zijn. Ik probeer alles dan ter plekke te coördineren en recht te zetten, ook al past dit niet binnen de wondzorg. Ik kan het gewoon niet laten en aanzien.
Ik deel veel op LinkedIn omdat ik merk dat alle organisaties die afhankelijk zijn van zorgverzekeraars dat niet durven, omdat ze bang zijn hun contracten kwijt te raken of dat ze ineens een hoge rekening krijgen die ze niet meer kunnen betalen, waardoor ze gedwongen worden te stoppen met hun thuiszorgorganisatie. Dat is geen fabeltje, dat gebeurt gewoon. Ik heb al organisaties zien omvallen. En net als ik denk, moet ik wel doorgaan in de zorg? Ik ben zo aan het vechten voor verbetering in de zorg en voor awareness van alle zorgmedewerkers, die zo hard werken en stuk voor stuk aan het omvallen zijn; als ik niet oppas, gaat dit ten koste van mijn eigen gezondheid.
Er zijn een aantal kopstukken in de wondzorg die net als ik aan het vechten zijn (geweest) voor verbetering; allemaal op een andere manier. Ik heb het dan over John Hoeijmans,
Ton Lassing, Ron Legerstee en Harm Jaap Smit. Dit zijn mensen waar ik tegenop kijk en die veel kennis in pacht hebben. Mensen die ik respecteer en waar ik van leer
‘Ik heb het dan over John Hoeijmans,
NTVW nr. 4 -2023
Ton Lassing, Ron Legerstee en Harm Jaap Smit. Dit zijn mensen waar ik tegenop kijk en die veel kennis in pacht hebben. Mensen die ik respecteer en waar ik van leer.’
Leave a Comment