Decubitus

Weergaven: 75

Zogeheten doorligplekken. Eigenlijk kom ik ze bijzonder weinig tegen in de thuiszorg. Nou ja, dat is ook niet helemaal waar. Een gedeelte van de zorg die wij leveren is kortdurend, dus het risico is daardoor minder groot. Wat me wel opvalt, is dat er in de thuiszorg bijzonder weinig aandacht voor is. Als ik erbij geroepen word, is het vaak al te laat. Waar gaat het dan mis, zou je denken. Recentelijk mocht ik een gastles wondzorg verzorgen voor vierdejaars studenten verpleegkunde.
Ik had natuurlijk, zoals een echte wondfreak, de nodige ‘vieze’ plaatjes meegenomen. Maar ook een van een stel billen met wat rode/ blauwe verkleuring rond de bilspleet.
Ik vertelde wat de cliënt in kwestie mankeerde en vroeg hen waar ze naar keken. Nadat het een tijdje stil bleef (en de groep deed daarvoor enthousiast mee), opperde gelukkig een van de studenten ‘decubitus?’ In mijn optiek is decubitus in veel van de gevallen een vermijdbaar probleem. In een ver verleden zei mijn hoofdzuster Henny dat het een verpleegfout is. En dat ben ik wel een beetje met haar eens.
In het jachtige bestaan van een zorg-professional is er vaak weinig tijd voor preventie en risico -inventarisatie. Ik weet dat er in onze verpleeghuizen scorelijsten zijn om dit in kaart te brengen, maar in de thuiszorg worden ze niet gebruikt. Soms vraag ik me ook af of er op zorgopleidingen ook wel genoeg aandacht voor is. Decubituspreventie. Preventie start met observeren.