Weergaven: 7
‘Hey Katinka, ik weet het ff niet meer, kun je me helpen met een casus?’
Dit was een noodkreet van wondverpleegkundige R.
‘Hi, natuurlijk wil ik je helpen, waar heb je hulp bij nodig?’
R: ‘Wacht even, ik stuur je even een foto!’
‘Ik heb de foto ontvangen R! Dat ziet er interessant uit’ (in een flits zie ik voor me hoe we dit been het beste zouden kunnen zwachtelen en ben ik in mijn hoofd al bezig hoe dat ik R moet instrueren).
‘Bij wie hoort dit been?’
R: ‘Bij een meneer van 58 jaar en hij staat bekend als een zorgmijder.’
Ik doe op dat moment net alsof ik dat laatste niet heb gehoord, maar sla dit zeker op.
‘Is dit de enige foto of heb je ook een foto van het andere been?’
R: ‘Nee, hier moet ik het mee doen… ik heb alleen dit en de overdracht uit het ziekenhuis.’
‘Dat is erg jammer R. Staat er in de overdracht een diagnose?’
R: ‘Niet echt, alleen dat ik moet gaan zwachtelen en dat meneer een zorgmijder is.’
‘O jee, heb je niet meer informatie?’
R: ‘Ik weet dat meneer overgewicht heeft, bekend is met hartfalen en al jarenlang diuretica slikt. Hij is zo’n 1,5 jaar geleden een keer gezwachteld en toen was het been dun. Hij had steunkousen gekregen die hij sinds een maand of drie niet meer draagt. En, o ja… hij kan zijn eigen risico niet betalen.’
Oh… oei…! Dat klinkt als een halve diagnose. Is er iets bekend of hij geopereerd is geweest aan dit been, hoe functioneren zijn arteriën, voelt hij zich ziek op dit moment en voelt de huid warm aan? Hoe ernstig is het hartfalen en heeft hij nog andere aandoeningen of ziektes? … Woont hij alleen? Heeft ie werk en/of hobby’s, hoe is zijn mobiliteit? Loopt hij nog?… Wat vindt hij zelf van deze situatie? Wil hij geholpen worden?’
Leave a Comment