Tegenstellingen

Weergaven: 3

Het is onethisch, ik weet het. Maar mijn nieuwe patiënt is het waard om geadopteerd te worden als mijn nieuwe opa. Hij opent de deur, een stralende glimlach met een niet geheel passend, en veel te wit gebit. Hij is altijd zeeman geweest. Op de binnenvaart. Zijn enige dochter werd opgevoed in het schippers­internaat. Toevallig in mijn woon­plaats, naast mijn middelbare school. Destijds vond ik dat altijd zo iets geheimzinnigs. En eigenlijk, ook altijd wel een beetje zielig, want wie deed dat nou? Kinderen krijgen, en er dan niet voor kunnen zorgen door je beroep, en ze in een internaat stoppen. Maar goed, dat terzijde. Ik ben in consult geroepen vanwege fors oedeem in de onderbenen, en diverse skin tears aan de onder­armen. Hij is bekend met terminaal hartfalen. Dat is ook goed te zien aan hem. Elke ademteug kost hem moeite en zijn gezicht is ingevallen. Januari jongstleden is zijn vrouw, na een huwelijk van 60 jaar, na een kort ziektebed, overleden. Heel hun leven waren ze samen. Samen hebben ze de rivieren en kanalen bevaren. Het valt hem zwaar, zeker nu hij en zijn verdriet en zijn naderende einde alleen moeten verwerken. Hij ploft neer in een doorgezakte leunstoel en tilt zijn benen op een krukje. Benen strak en glanzend van het vocht. In overleg met de huisarts en de cardioloog proberen we het vocht uit zijn benen te krijgen door middel van een korte rek zwachtel en diure­tica. In dit soort gevallen moet je altijd uitkijken, er zit zo een paar liter vocht in die benen en als dat in een keer zijn systeem in komt, kan zijn hart de hoeveelheid vocht niet verwerken. Hij is slecht ter been en valt regelmatig. Zijn huid ziet er uit als perkament en zit vol blauwe plekken. Hoe zeer ik ook mijn best doe, het blijft een lastig iets in de thuiszorg, om een skin tear vanaf het eerste moment goed te behan­delen volgens de landelijke richtlijn.

‘De tegenstellingen kunnen vandaag niet groter zijn. In de thuiszorg sta je soms voor grote verrassingen.’